Nieważne kiedy i nieważne gdzie usłyszałam, wygłoszony przez pewną panią, niezwykle interesujący monolog. Pani była już w wieku zmierzającym pewnym krokiem w stronę jesieni życia, a kształty miała pełne, by nie rzec puszyste. Jednym słowem reprezentowała tak zwany rubensowski typ urody.

Z ogromnym wdziękiem opowiadała, jak to nabyła drogą kupna majtki wyszczuplające, które po otworzeniu pudełka okazały się być kawałkiem materiału wielkości dłoni. Wprawdzie męskiej, ale jednak były przerażająco małe. Podjęła jednak heroiczny trud przywdziania bielizny.

Do kolan weszły nawet bez trudu, opowiadała kobieta, schody zaczęły się na wysokości ud. Kiedy ciągnęła bokami, to wszystko wylewało się przodem i tyłem. Kiedy zabierała się za przód i tył to rolowały się boki. Doszła więc do wniosku, że są to gacie na cztery ręce i zaprosiła do pomocy swojego męża. Zabrzmiało jak wstęp do filmu dla dorosłych, a to tylko próba poprawienia urody przyświecała całemu przedsięwzięciu.

 Wówczas padło zdanie, które, mimo że śmieszne, dało mi do myślenia. Pani stwierdziła, że jak tak stała półnaga z niedociągniętymi galotami, to jej małżonek nie rozwiódł się z nią wówczas tylko dlatego, ponieważ albo niedowidzi, albo jest szalony.

Trzeba mieć niewiarygodny dystans do siebie, aby móc ze swoich różnych mankamentów stroić sobie żarty i patrzeć na nie z przymrużeniem oka. Nasz wygląd, różne mniej lub bardziej rzucające się w oczy wady, nie jest tym, w stosunku do czego przeciętny człowiek potrafi złapać dobrą perspektywę.

Najczęściej drobne rzeczy, w niewielkim stopniu wpływające na życie, potrafią w znaczący sposób popsuć relacje z bliźnimi. Mogą też sprawić, że urażony do żywego człowiek obrazi się na śmierć i życie na innych, jeśli tylko lekka kpinka, tudzież uszczypliwość urosną w jego mniemaniu do poziomu Mount Everestu.

Swoją drogą w żartowaniu z innych należy zawsze zachować daleko idący umiar i powściągliwość. Z żartami jest tak jak w starym porzekadle: «z żartami jak ze solą, nie zanadto bo zabolą». Ponadto zawsze możemy trafić na ponuraka, który wszystkie wypowiadane słowa i zachowania bierze tylko i wyłącznie na serio.

 Natomiast ludzie cieszący się wrodzonym poczuciem humoru oraz dystansem do rzeczy doczesnych, niewątpliwie mają przyjemniejsze, pogodniejsze i zdrowsze życie.

Mieć dystans do siebie – posiadać umiejętność patrzenia na siebie z poczuciem humoru, nie traktowania siebie zbyt serio.

Jesień życia – odnosi się do zaawansowanego wieku starszych ludzi.

Rubensowski typ urody – powiedzenie wiąże się z osobami, zwykle kobietami, mającymi dosyć okrągłe kształty.

Zaczęły się schody powiemy wtedy, gdy pojawiają się jakieś większe trudności, problemy.

Patrzeć na coś z przymrużeniem oka, czyli niezupełnie poważnie.

Urażony do żywego, taki jest ktoś bardzo obrażony, dotknięty czyimś słowem lub działaniem.

Gabriela Woźniak-Kowalik,
nauczycielka skierowana do Łucka i Kowla przez ORPEG