Lubię język ukraiński. Co prawda z wykształcenia jestem nauczycielem francuskiego i polskiego jako obcego, ale ukraiński podoba mi się jakoś bardziej.
Po pierwsze jestem związana z językiem ukraińskim emocjonalnie i mam w nim wiele pięknych wspomnień. A po drugie jest twardszy niż francuski i rozumiem w nim więcej niuansów. Nieraz mam sny po ukraińsku, a poza tym przekleństwa brzmią jakoś bardziej przekonywująco. No i jeszcze muzyka rockowa (Hajdamaki – moje ostatnie odkrycie) jest jakaś autentyczniejsza. Oczywiście jest to rzecz subiektywna i każdy może mieć swoje ulubione brzmienie, ale ja wybieram ukraińskie. Mam jednak pewien zarzut. Zdecydowanie przedawkowuje się w języku ukraińskim słowo «starać się». Zauważyliście to?
«Proszę zrobić na jutro to zadanie» – «Postaram się». «Pięknie napisałeś tę pracę» – «Dziękuję, starałem się». «Może postaramy się nie spóźniać na zajęcia?» – pada propozycja od jednej z grup. «Naprawdę pięknie dzisiaj wyglądasz» – «Starałam się». Przy czym zdania te wypowiadane są często z pewnym rodzajem dumy i samozadowolenia lub z poważną miną czy niedowierzaniem.
Staranie się zakłada, że z góry usprawiedliwimy się i tłumaczymy się z czegoś, czego i tak (wiemy to podświadomie) nie zrobimy. «No postaram się, ale przecież nie mogę niczego obiecać» – słyszę w podtekście. Staranie się skierowane jest tylko na proces. «Będę się męczyć, ale nie wiem czy coś z tego wyjdzie». Sformułowanie to dodaje też «starającemu» więcej punktów: nie dość, że zrobił coś dobrze to jeszcze okazał się osobą zdolną do poświęceń, bo zrobił coś, co mogło być ponad jego siły. Kiedy słyszę, że ktoś się starał, to natychmiast jestem zmęczona. Oczami wyobraźni widzę żyłę na czole współrozmówcy i mam wyrzuty sumienia, że zmuszałam go do wysiłku większego jego możliwości.
Czy można robić coś bez starania? Odpowiadam więc swoim rozmówcom: «Dobrze, zrób to bez starania» albo «Nie staraj się, tylko zrób» lub «Wyglądałabyś dobrze nawet bez starania». A po co się niby starać?
Co Wy na to? Napisałam ten felieton, żeby Was i siebie usprawiedliwić z obłomowszczyzny i próżniactwa na czas nadejścia wiosny. Błogosławiony okres świąt, które znowu pięknie mi się rozłożyły na raty (najpierw katolickie, a po tygodniu prawosławne), zapowiada razem dwa tygodnie nieróbstwa! I nie chce mi się starać napisać poważnego felietonu, który wpłynie na umysły czytelników naszych krajów. Będę za to aktywnie robić Nic i to bez starania! Do czego i Was namawiam!
Ewa MAŃKOWSKA,
Ukraińsko-Polski Sojusz imienia Tomasza Padury w Równem
CZYTAJ TAKŻE:
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: 10 LAT HISTORII
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: ODWILŻ
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: CZAS ZEMSTY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: DOMNIEMANY BANDEROWIEC
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: NIEWIDZIALNE GRANICE
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: KTO TY JESTEŚ? POLAK STARY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: SHOW-DYKTANDO «PO POLSKIEMU»
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: NA GRANICY (PRAWA)
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: PRAWDZIWIE BEZ WIZ!
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: DWA MIESIĄCE WOLNEGO
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: ORGAZM NA GRANICY
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: WRÓCIĆ CZY NIE WRÓCIĆ… OTO JEST PYTANIE!
UNIA POLSKO-UKRAIŃSKA: SZANSE I ZAGROŻENIA
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: NAJAZD POLAKÓW
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: IKONY, CHANSONY I GOŁA BABA
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: OŚWIADCZENIE ANTYPOLAKA
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: 100 LAJKÓW
STOSUNKI RÓWIEŃSKO-POLSKIE: KOŁO RATUNKOWE
