Przez 20 lat Szkoła Polska w Kowlu pomagała swoim uczniom w zdobywaniu wiedzy, poznawaniu polskiej kultury, historii i tradycji, a także w poszukiwaniu inspiracji do działania.

Mam zaszczyt być absolwentką Szkoły Polskiej w Kowlu. Moja przygoda z nią zaczęła się w roku 2001, kiedy jako uczennica 11 klasy postanowiłam nauczyć się nowego języka obcego (poza angielskim i niemieckim, których uczyłam się w szkole). Wybór padł na język polski. Byłam ciekawa, jak działa Szkoła Polska w Kowlu, o której słyszałam od znajomych. Tamten rok stał się dla mnie czasem odkrywania podstaw czytania, pisania i mówienia po polsku. Do tej pory pamiętam niebieską okładkę «Podręcznika języka polskiego» autorstwa Blanki Konopki i klasę polską w pomieszczeniu Specjalistycznej Szkoły nr 3 w Kowlu (dopiero 10 lat później Szkoła Polska przeniosła się do własnej nowej, wyremontowanej sali).

Po jakimś czasie, już po studiach na uniwersytecie w Tarnopolu, wróciłam do naszej Szkoły Polskiej. Nauczycielką języka polskiego w Kowlu była wówczas Izabela Wacewicz. Dla mnie był to okres intensywnego zdobywania wiedzy językowej. Ponadto, dzięki pracy i zaangażowaniu pani Izabeli oprócz lekcji języka polskiego organizowaliśmy imprezy z okazji polskich świąt państwowych i religijnych, koncerty i występy. Odbywały się również spotkania integracyjne młodzieży z Ukrainy i Polski. Zwiedziliśmy wtedy Chełm i Lublin. Były to dla mnie czasy odkrywania i poznawania Polski, jej tradycji i historii.

W 2010 r. wzięłam udział w Szkole Liderów Polonijnych Litwy, Rosji i Ukrainy. Te dwutygodniowe warsztaty tak mnie zainspirowały i zmotywowały, że ich wynikiem były liczne projekty i przedsięwzięcia zrealizowane w następnych latach wspólnie z nauczycielami i uczniami Szkoły Polskiej w Kowlu. W tym okresie powstał Festiwal Polskiej Poezji Śpiewanej, organizowano wycieczki integracyjne dla młodzieży i dorosłych do Polski oraz różne wydarzenia kulturalne.

Z przyjemnością wspominam drogi mojemu sercu zespół piosenki polskiej «Kowel Band» (nazwę zawdzięczamy naszemu nauczycielowi Wiesławowi Pisarskiemu). Wszystkich nas – uczestników zespołu – łączyła nie tylko piosenka, ale przyjaźń. Razem z Anastasją Czyruk, Julią Biruk, Kasią Czawluk, Ireną Bilous, Aloną i Anią Żukowskimi, Tarasem Nakonecznym, Wiktorią Minder, Oksaną Melnyk, Maksymem Melnykiem, Bohdaną Nakoneczną, Weroniką Kołbacz pisaliśmy muzykę do wierszy znanych polskich poetów: Marii Konopnickiej, Juliusza Słowackiego i Adama Mickiewicza. Tak powstały piosenki, które wykonywaliśmy później na koncertach nie tylko na Ukrainie, ale także w Polsce. Były to czasy bardzo dobrej współpracy, integracji, jak również wzajemnej inspiracji.

Bardzo doceniam to, że wszystkich uczniów Szkoły Polskiej łączyła nie tylko nauka, poznawanie kultury i tradycji Polski, bycie w jednej grupie czy siedzenie na lekcji obok siebie. Było to coś ważniejszego, ponieważ w Szkole Polskiej każdy z nas mógł znaleźć coś dla siebie, nauczyć się czegoś nowego, odkryć swoje silne strony, znaleźć prawdziwą przyjaźń, a niektórzy nawet miłość. Bardzo się cieszę, że mogłam zostać częścią jej historii.

Natalia BALECKA