Zawsze oczekujemy tych szczególnych dni na początku września. Krzemieniec przybiera jesienne barwy, ulica Juliusza Słowackiego rozkwita fantastycznie skomponowanymi wiązankami kolorowych jesiennych kwiatów, wystawianych przez szkolną młodzież, a sędziwy licealny mur pozwala na zawieszenie na nim nowych obrazów miejscowych malarzy.
Przez 15 lat liczny orszak gości, podziwiając piękno tej kolorowej ulicznej wystawy, kroczył do dworku Słowackich, żeby za chwilę uczestniczyć w uroczystości otwarcia obchodów Dni Wieszcza, które łączą w sobie konferencję «Dialog Dwóch Kultur», literackie dyskusje, czytanie wierszy, malarskie i fotograficzne plenery, zwiedzanie Krzemieńca i okolic.
Tak Juliusz Słowacki wracał do swojego do swojego Krzemieńca, w sposób, który przewidział przekazując nam «Testament mój»:
«Żyłem z wami, cierpiałem i płakałem z wami,
Nigdy mi, kto szlachetny, nie był obojętny.
(…)
Nie zostawiłem tutaj żadnego dziedzica
Ani dla mojej lutni, ani dla imienia;
Imię moje tak przeszło, jako błyskawica,
I będzie jak dźwięk pusty trwać przez pokolenia».
4 września w krzemienieckim kościele usłyszeliśmy te prorocze słowa, połączone z muzyką, wykonaną na organach przez Pawła Dediu, studenta Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach.
Ze względu na pandemię 211-te urodziny Poety świętowano kameralnie.
Ołtarz przybrany w narodowe kolory Polski i Ukrainy, bukiety kwiatów przy pomniku Poety, ksiądz w odświętnych szatach, z organów brzmiał hymn «Bogarodzico...», obecni powtarzali słowa. Uroczystą mszę ku czci Wielkiego Krzemieńczanina odprawił ks. Łukasz Grochla. Proboszcz wygłosił homilię nawiązując do wielkości duchowej spuścizny po Słowackim, wartość której nie przemija przez wieki.
Opatrzność czuwała nad Poetą. Ocalony od prześladowań zaborcy stał się emigrantem, lecz każde słowo jego poezji skierowane było do utraconej Ojczyzny. Wołał i domagał się obudzenia w narodzie uśpionego Ducha, wstania z kolan. Dlatego Słowacki poprzez własną poezję został Prorokiem – Wieszczem dla swojego narodu na wzór genialnego Króla-Ducha. Od ponad 200 lat jest żywy w pamięci i w sercach Polaków, pozostaje również szanowany i wysoko ceniony przez naród ukraiński.
Umiłowany Krzemieniec złotą nicią pamięci snuje się w utworach Poety, tym bardziej, że tu pozostaje jego ukochana matka Salomea Słowacka-Bécu. Uczuciowa więź zrodziła szereg pięknych liryków oraz ponad 150 niewiarygodnie uduchowionych listów do matki. Są do dzisiaj czytane nad grobem Salomei podczas licznych odwiedzin na Cmentarzu Tunickim w Krzemieńcu.
Jest synem ziemi wołyńskiej, patriotą, człowiekiem wielkiego serca i talentu, czczonym i szanowanym w rodzinnym mieście. Mamy tu szereg pamiątek po Słowackim i jego rodzinie. Najważniejszą z nich jest dworek Słowackich, w którym teraz mieści się Muzeum Poety, jedyne w świecie, dar narodu polskiego dla swojego Wieszcza.
Pod koniec mszy złożono kwiaty pod płaskorzeźbą Wieszcza dłuta Wacława Szymanowskiego, odsłoniętą w kościele w 1910 r. ku czci 100-lecia narodzin Poety. Wspólnie z księdzem kwiaty składała młodzież, ubrana w polskie stroje ludowe. W tym momencie zabrzmiał z wysokości organów «Testament Mój». Teresa Szefler, nauczycielka języka polskiego skierowana przez ORPEG, odczytała wiersz Mariusza Olbromskiego, współorganizatora dorocznych uroczystości w Krzemieńcu i kierownika delegacji polskiej na konferencji «Dialog Dwóch Kultur», poety i działacza kultury. Następnie przy akompaniamencie gitary młodzież razem z księdzem zaśpiewała «Pieśń Konfederatów Barskich» opartą na słowach Wieszcza. Na zakończenie wszyscy zrobili wspólne zdjęcie przy odlanej w brązie postaci Wielkiego Krzemieńczanina.
Jadwiga GUSŁAWSKA, Krzemieniec
Fot. Walery OLSZAŃSKI
