Prapremiera tej sztuki w Polsce odbyła się 27 marca 1999 r. w Teatrze Nowym w Łodzi. Do dzisiaj jest grana z powodzeniem, bawi widzów i rozśmiesza do łez. Jej zakończenie za każdym razem jest zagadką dla aktorów i widzów. Aktorzy muszą reagować na zeznania i pytania świadków – widzów, stosownie do tego reagować i prowadzić drugą część spektaklu zgodnie z tym, co powiedzą siedzący na widowni.

Kiedy 25 lat temu w Teatrze Nowym w Łodzi odbyła się prapremiera komedii «Szalone nożyczki» Paula Pörtnera, nikt pewnie nie przypuszczał, że tytuł ten będzie wystawiany przez tak długi czas w wielu teatrach Polski.

Akcja tej świetnej, niezwykłej komedii kryminalnej odbywa się w salonie fryzjerskim Antoniego Grzebińskiego, który dzierżawi ten lokal od właścicielki – słynnej pianistki Ewy Czerny. Wspólnie z Tonim pracuje Barbara Markowska, która przyjaźni się z Czerny. Do salonu tego dnia przychodzą jeszcze żona posła, kleptomanka pani Dąbek, a także Edward Wurzel, handlarz antykami, uwikłany w romans z Barbarą oraz interesy sprzedaży i kupna ze słynną pianistką.

W tym dniu Ewa Czerny zostaje zamordowana i tak się składa, że każdy z salonu fryzjerskiego ma motyw, aby ją zabić. Inspektor Dominik Kowalewski i jego młody początkujący aspirant Michał Tomasiak przeprowadzają śledztwo, w którym biorą udział widzowie jako świadkowie. To pytania widzów, zgłoszone uwagi, «zeznania» i zastrzeżenia kierują pracą inspektora. Potem zostaje wydany wyrok i następuje zaciśnięcie kajdanków na przegubach sprawcy.

W przedstawieniu w Lesznie, zgodnie z głosowaniem widzów – świadków, sprawczynią zbrodni została Barbara Markowska. Powodem popełnienia przez nią zbrodni była zmiana treści testamentu słynnej pianistki, który pozbawiał ją prawa dziedziczenia wielkiego majątku.

Przedstawienie to można oglądać ze spokojem kilka razy, bawiąc się dobrze pytaniami, grą aktorów, nawiązywaniem przez nich do miejsca, w którym jest grany spektakl i do współczesnych wydarzeń obyczajowych i politycznych.

Widz rekordzista był aż na szesnastu przedstawieniach «Szalonych nożyczek». Normą jest odwiedzenie teatru dwa razy, aby zobaczyć, jak zmieni się sytuacja, gdy będą grali inni aktorzy, jak będzie prowadzone śledztwo i jaki zapadnie ostateczny wyrok, czyli na czyich dłoniach inspektor zatrzaśnie kajdanki.

Sztukę z angielskiego na język polski przełożyła Elżbieta Woźniak, muzykę opracował Dariusz Łapkowski. Trzeba też przypomnieć, że światowa prapremiera sztuki odbyła się w 1978 r. w Nowym Jorku. Jest ona wpisana także do Księgi Guinnessa jako spektakl najdłużej grany na scenie, a który nie jest musicalem. Przedstawienie obejrzało około 14 mln widzów na świecie. «Boston Globe», największy dziennik Bostonu i regionu Nowej Anglii w USA, uznawał je siedem razy najlepszą sztuką roku.

W Lesznie w spektaklu wyreżyserowanym przez Rafała Szumskiego zagrali Magdalena Margulewicz, Karina Seweryn, Adam Adamonis, Michał Piróg, Patryk Cebulski i Łukasz Płoszajski. Kostiumy zaprojektowali Michał Piróg i Joanna Ciesielska. W trakcie przedstawienia widać także było, że aktorzy dobrze bawią się grając tę sztukę, cieszą się, że mogą improwizować, odpowiadać na niespodziewane pytania widzów i grać dalej zgodnie z zeznaniami świadków siedzących na widowni.

Obecnie tę farsę kryminalną można obejrzeć w wielu miastach Polski, między innymi w Teatrze Bagatela w Krakowie i na rożnych scenach w Warszawie, Rzeszowie, Płocku, Szczecinie, Koszalinie, Jeleniej Górze. Gdziekolwiek mieszkasz, tam szalone nożyczki mogą cię dosięgnąć swoimi ostrzami.

 Tekst i zdjęcia: Wiesław Pisarski,
nauczyciel języka polskiego skierowany do Kowla przez ORPEG