28 marca w centrum «Passage Interdit» z inicjatywy Konsulatu Generalnego RP w Łucku ruszył nowy projekt – Dyskusyjny Klub Filmowy.
Klub w Łucku został stworzony na wzór podobnych działających w Polsce. Jest dobrowolnym zrzeszeniem miłośników kina, którzy nie tylko starają się pogłębiać swoją wiedzę w tej dziedzinie, ale także chcą aktywnie uczestniczyć w promowaniu najlepszych produkcji polskiego kina.
Na pierwszy pokaz wybrano film Macieja Pieprzycy «Chce się żyć» z 2013 r. Wydarzenie rozpoczęło się od wystąpienia współzałożyciela Dyskusyjnego Klubu Filmowego «Rewers» w Chełmie Piotra Stelmaszczuka, który mówił o działalności takich klubów w Polsce, przybliżył sylwetkę reżysera, opowiedział także o zdjęciach do pokazywanej produkcji.
Film został zaprezentowany w języku polskim z napisami po ukraińsku. W wydarzeniu wzięło udział ponad sto osób, które po przeglądzie dołączyły do dyskusji.
Wicekonsul Teresa Chruszcz powiedziała, że Konsulat Generalny RP w Łucku promuje nowoczesne polskie kino od ponad dwóch lat za pomocą projektów, których publicznością są studenci poloniści z Wydziału Filologii i Dziennikarstwa Uniwersytetu Wschodnioeuropejskiego im. Łesi Ukrainki. «Organizowaliśmy pokazy filmów w połączeniu ze spotkaniami z działaczami filmowymi oraz reżyserami w Chełmie, Zamościu, Łucku i Tarnopolu. Zostały one bardzo pozytywnie odebrane przez uczestników. W tej sytuacji oczywisty był pomysł uruchomienia Dyskusyjnego Klubu Filmowego w Łucku. Organizacji comiesięcznych pokazów współczesnego polskiego kina podejmą się studenci-wolontariusze pod opieką Zjednoczenia Artystycznego «Stendal». Tradycja klubów dyskusyjnych w Polsce sięga 1956 r. i kieruje się zasadą PPD – prelekcja, pokaz, dyskusja. W tej formule chcemy zaprezentować filmy w Łucku, zapraszając ciekawych gości związanych ze światem polskiego kina. Pokazy są otwarte dla wszystkich chętnych, dlatego mam nadzieję, że będzie to świetna okazja, aby przedstawić mieszkańcom Łucka polską kulturę i język» – powiedziała wicekonsul.
Film «Chce się żyć» wywołał wielkie emocje wśród publiczności. Jest on oparty na historii Mateusza, na którego przy narodzinach lekarze wydali wyrok – orzekli, że będzie «rośliną».
Podczas dyskusji produkcję skomentowała Switłana Fedoniuk: «Chcę zwrócić uwagę na to, jak dobrze film jest zrobiony i dlaczego tak porusza struny naszych dusz. Charakteryzują go niezwykle piękny scenariusz i dobra robota reżyserska. Przemawia do serca. Nawet gdyby został pokazany bez słów, wszyscy moglibyśmy go zrozumieć, tak dobrze został nakręcony. Jest to uniwersalny język filmowy. Produkcja pokazuje walkę osoby, która chce zostać usłyszana. Chciałabym podziękować reżyserowi i całej ekipie».
Artem Symonian po pokazie zaznaczył: «Podczas filmu dwa razy płakałem i dużo się śmiałem. Bądźmy szczerzy: temat filmu wcale nie jest łatwy. Zawsze trudno jest obejrzeć film, który przedstawia taką historię. Istnieje obawa, że reżyser będzie wyciskał z widza współczucie, wywierał presję. To jak pójście gdzieś z wiedzą, że usłyszysz tam złe wiadomości. I z tego właśnie powodu film jest dobry. Nie został nakręcony, by powiedzieć «oto osoba niepełnosprawna, której jest ciężko», ale żeby pokazać «oto człowiek i jest szczęśliwy». Nie każda komedia może dostarczyć tyle dobrych emocji, co ten film».
Do organizacji pokazów dołączyły studentki Wydziału Filologii i Dziennikarstwa, z których jedna – Margaryta Jermejczuk – podzieliła się wrażeniami: «To wieczór spędzony z korzyścią. Takie filmy są niestety rzadkie. Produkcja zmusza do myślenia, zmienia stosunek do ludzi, zmienia świadomość. Patrzysz i przypadkiem zauważasz, jak bardzo chcesz żyć! Jest to rodzaj popędu, to tlen, po którym chcesz nauczyć się czuć, rozumieć i kochać. To była świetna okazja, aby zresetować mózg».
Po obejrzeniu filmu toczyła się długa dyskusja, a organizatorzy zaprosili uczestników na następny pokaz, który odbędzie się 17 kwietnia.
Zjednoczenie Artystyczne «Stendal»
Fot. Oleksandra NAZARCZUK
