W jej domu mówi się po polsku i pielęgnuje polskie tradycje. 104-letnia Felicja Błaszkiewicz pochodząca z Wileńszczyzny, od blisko 15 lat mieszka w Równem.

Felicja Błaszkiewicz z domu Szyszło urodziła się 20 czerwca 1912 r. w Rydze. Była najmłodszym dzieckiem w rodzinie Fabiana i Apolonii Szyszło. Jej rodzeństwo: siostra Zofia oraz bracia Fabian i Edward, niestety już nie żyją. W wieku trzech lat, podczas I wojny światowej, straciła oboje rodziców.

Osierocone dzieci trafiły wówczas do rodzin zastępczych. Felicję i Fabiana wzięli do siebie bezdzietni Weronika i Franciszek Kulewiczowie. Fabian wkrótce trafił do Lwowa, gdzie służył w Wojsku Polskim. Zginął w pierwszych dniach kampanii wrześniowej w 1939 r. Brat Edward wychowywał się w rodzinie stryjka. Po II wojnie światowej mieszkał we Wrocławiu. Felicja mieszkająca na Wileńszczyźnie długo się z nim nie widziała. Spotkali się dopiero po 20 latach. Najstarsza z rodzeństwa – Zofia – mieszkała na Białorusi.

Kulewiczowie prowadzili duże gospodarstwo – posiadali 17 hektarów ziemi, więc Felicja musiała umieć robić wszystko i w domu zawsze miała dużo pracy. Przed ІІ wojną światową wyszła za mąż za oficera Wojska Polskiego Andrzeja Błaszkiewicza, syna Józefa. W trudnym wojennym 1941 r. urodziła się im córeczka Maria, która wkrótce umarła na zapalenie płuc. W 1942 r. urodził się syn Józef, w 1945 r. – Grzegorz, a w 1947 r. na świat przyszła córka Irena.

Po wojnie rodzina Błaszkiewiczów mieszkała w Podbrodziu na Wileńszczyźnie. Felicja Błaszkiewicz była pielęgniarką, jej mąż pracował w sklepie (zmarł w 1970 r.). Syn Józef był wojskowym lekarzem, a więc często się przeprowadzał. Pracował w Łudze (Rosja), Aszchabadzie (Turkmenistan), w Niemczech, następnie przeniósł się do Wilna, a pod koniec życia mieszkał w Podbrodziu (zmarł w 1999 r.). Grzegorz był inżynierem, pracował i mieszkał w Petersburgu (zmarł w 2010 r.). Irena byłą żoną wojskowego, przeniosła się więc z nim do Niemiec, a następnie na Ukrainę. Mieszkali najpierw w Czerniowcach, a następnie przeprowadzili się do Równego. Podobnie jak matka, pani Irena pracowała jako pielęgniarka. Po śmierci brata, z którym mieszkała mama, zabrała ją do siebie, do Równego.

Opiekunowie Felicji Błaszkiewicz byli ludźmi bardzo wierzącymi. Ona sama zawsze chodziła do kościoła, śpiewała w chórze kościelnym, a po odejściu na emeryturę była gospodynią u księdza. W czasie odwiedzin córki w Równem – przyjeżdżała tu co roku na kilka zimowych miesięcy – kiedy kościoła jeszcze nie oddano parafianom, chodziła do cerkwi prawosławnej. «Idę do Boga» – mówiła. Po oddaniu kościoła katolikom, w trakcie pobytu w Równem, chodziła już do tej świątyni, nawet pomagała w jej porządkowaniu. Do dziś wspiera ją modlitwa.

W ich domu są pielęgnowane polskie tradycje. «Na Wigilię w rodzinie zawsze stawiano choinkę, robiono śliżyki wigilijne – taka była kutia na Wileńszczyźnie, modlono się i dzielono opłatkiem. Po wigilijnej wieczerzy dzieci zdobiły choinkę, a rodzice szli do kościoła. Na święto do dzieci zawsze przychodził Święty Mikołaj» – wspomina córka Irena Popowa, której dzieci i wnukowie również kontynuują tradycje, pielęgnują język polski. «W domu zawsze mówiło się po polsku. Innego języka w domu nie ma, tylko polski» – mówi pani Irena i dodaje, że rosyjskiego mama nauczyła się dopiero wtedy, kiedy dzieci poszły do szkoły.

Obecnie panią Felicją Błaszkiewicz opiekuje się córka Irena. Regularnie przychodzi ktoś z kościoła. Przed Bożym Narodzeniem świąteczne prezenty pani Felicji przekazał Konsulat Generalny RP w Łucku. Członkowie Stowarzyszenia «Wołyński Rajd Motocyklowy» w trakcie wizyty na Wołyń w ostatnich dniach 2016 r. również przekazali kresowe paczki najstarszej Polce w Równem.

Natalia DENYSIUK Jarosław KOWALCZUK
Foto: Jarosław KOWALCZUK