16 października 1978 roku Karol Wojtyła został 264 papieżem Kościoła Rzymskokatolickiego. Jego osoba jest wiązana z symbolem pracowitego słońca, bowiem w dniu wyboru astronomowie zaobserwowali największą aktywność Słońca od 1870 roku.
Karol Wojtyła, znany, jako Jan Paweł II, urodził się 18 maja 1920 roku. Nie miał lekkiego dzieciństwa – w rodzinie było troje dzieci: siostra zmarła będąc jeszcze niemowlęciem, a brat będący lekarzem zmarł na szkarlatynę. W wieku dziewięciu lat mały Karol stracił matkę. Ucząc się w gimnazjum, a później studiując na Uniwersytecie Jagiellońskim, Karol demonstrował liczne zdolności i zapał do nauki. Starannie uczył się języków obcych, zwłaszcza łacińskiego i greckiego. Koledzy z roku wspominają, że chłopiec dużo czasu poświęcał na modlitwę, nawet między zajęciami znajdował czas na rozmowę z Bogiem. W czasie studiów zachwycał się poezją i teatrem. Czynnie też uczestniczył w spektaklach teatralnych.
Po wybuchu drugiej Wojny Światowej, która przeszkodziła w studiowaniu, zaczął pracę zarobkową, nie porzucając przy tym jednak literatury. Napisał w oparciu o Biblię dramaty «Hiob» i «Jeremiasz» oraz występował w tajnych spektaklach. Równolegle aktywnie studiował teologię w Seminarium Duchownym w Krakowie i w 1946 roku otrzymał święcenia kapłańskie.
Od tego czasu rozpoczął się nowy etap w historii kościoła katolickiego – na światowej arenie religijnej pojawił się wielki i dobry człowiek, który przyszedł po to, by służyć, modlić się i dawać nadzieję. Nieustannie przypominał o uniwersalnych duchowych wartościach, które nie zależą ani od języka, ani od narodowości czy wyznania. Wojtyła przeszedł długą drogę - od kuriera w sklepie, pracownika w kamieniołomie, przez duchownego, arcybiskupa, kardynała, aż do najwyższego hierarchy kościelnego – Ojca Świętego, który przybrał imię Jan Paweł II.
Wszystkie swoje siły Papież skierował na wykonanie przykazania Chrystusa: «Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego». Uważał on, że wszyscy biskupi rzymscy muszą naśladować Świętego Piotra – podróżować i nieść Słowo Boże ludowi. Zdaniem Jana Pawła II, to właśnie jest głównym ich powołaniem.
Jan Paweł II łamał wszystkie stereotypy: stworzył nowy kościół, otwarty i miłujący wszystkich ludzi; spotykał się z Prawosławnymi, Muzułmanami Protestantami, wierzącymi i niewierzącymi. Papież odwiedził blisko 200 krajów na pięciu kontynentach. Jego dzień roboczy trwał 17 godzin. Na pewien okres przeszkodził w tej wytężonej pracy zamach, który miał miejsce 13 maja 1981 roku na placu Św. Piotra w Rzymie. W czasie, gdy lekarze walczyli o życie Papieża, świat modlił się o cud. Rok po zamachu cudownie ocalony Ojciec Święty spotkał się z zamachowcem, wybaczając mu.
«Przyszedłem tu, aby wśród Was, młodych, trochę odpocząć. Przyszedłem, aby Was słuchać, aby rozmawiać z Wami (...). Jesteście nadzieją Papieża». (Jan Paweł II, Argentyna, 1987). Podczas każdego spotkania z młodzieżą czy dziećmi Ojciec Święty nie marnował sposobności by zaskoczyć, niespodziewanie rozśmieszyć albo wzruszyć. Nigdy nie ukrywał, że gdyby tylko mógł, to cały swój czas spędzałby z dziećmi. Mimo, iż cierpiał razem z tymi, którzy cierpieli, to delikatny uśmiech nigdy nie schodził z jego twarzy.
Papież był tam, gdzie trwała wojna (Bałkany, Bliski Wschód, Zatoka Perska), pomagał krajom, które cierpiały z powodu głodu i ataków żywiołów, spotykał się z chorymi podtrzymując ich na duchu. On nie chciał być nad ludźmi, a pragnął jedności z nimi. Nawoływał aby rozmawiać z Bogiem i nie zapominać, że Bóg jest w modlitwie najważniejszy.
2 kwietnia 2005 roku o godzinie 21.37, w 85-ym roku życia przestało bić serce Ojca Świętego – Jana Pawła II, który całym swoim życiem udowodnił, że każdy z nas może być bliższy Boga.
Kateryna MARTYNENKO
