W Wielki Piątek 23 kwietnia 1943 roku w Janowej Dolinie (obecnie Bazaltowe) połączone siły UPA, dezerterzy z Ukraińskiej Policji Pomocniczej oraz okoliczne ukraińskie chłopstwo, wymordowało w okrutny sposób około 600 polskich mieszkańców. Ze strony UPA zginęło 8 ludzi, a 3 zostało rannych.

W okresie Wielkanocy 2014 roku, w okresie największego święta obchodzonego wśród chrześcijan, w czasie tak newralgicznym i ważnym dla Ukrainy, działacze Prawego Sektora z obwodu rówieńskiego w demonstracyjny sposób uczcili rocznice napadu, złożyli kwiaty pod pomnikiem UPA, wznosili na cześć «herojów UPA» trzykrotny okrzyk «Sława!»...a modlitwę w intencji upowców odmówił o. Ihor, dziekan Ukraińskiej Autokefalicznej Cerkwii Prawosławnej.

Mija 71 lat od tamtego tragicznego wydarzenia, a historia niczego ludzi nie nauczyła. Boli takie postępowanie, bo jest dowodem na to, że w ludziach nadal drzemią uprzedzenia narodowe. Zastanawiam się, z perspektywy minionych lat, czyja śmierć była wtedy ważniejsza, tych 600 czy może 8 osób? Komu była ona potrzebna? Czyje ambicje zaspokoiła? Czy coś zmieniła? Czy Ukraina na tym zyskała? Kogo dzisiaj, po 71 latach należy czcić, katów, czy ofiary? To pozostawiam do głębokiego przemyślenia działaczom. Mam też cichą nadzieję, że o. Ihor modlił się za wszystkich, którzy zginęli w tę krwawą Wielkanoc 1943 roku.

Na Majdanie, liczni Polacy, protestując w Kijowie razem z Ukraińcami, w ciężkich chwilach podczas ulicznych bojów i natarcia «Berkuta» dla pokrzepienia ducha śpiewali hymn Ukrainy i wznosili okrzyki «Sława Ukrainie – Herojam Sława!». Tymi Herojami byli ludzie na Majdanach Ukrainy i Niebiańska Sotnia, a nie banderowscy mordercy600 polskich mieszkańców Janowej Doliny, głównie starców, kobiet i dzieci.

P.S. Dzisiaj mamy swój czas, inne realia i inne sprawy. Ukraina robi pierwsze kroki powrotu do wspólnego europejskiego Domu, do którego nie wolno wchodzić z nierozliczonymi zbrodniami wojennymi. Ukraina stoi w obliczu rosyjskiej okupacji i utraty kolejnych swoich terytoriów na tle pańswowotwórczej niemocy. Misja ocalenia niepodległości Ukrainy coraz wyraźniej kładzie się na bary młodego, scalonego i zahartowanego Majdanem pokolenia. Przekazanie im w dziedzicwo niezlustrowanego ukraińskiego spadku historycznego byłoby kolejną zbrodnią nie tylko przeciw ukraińskiemu narodowi, ale i przeciw wspólnocie europejskiej.

Walenty WAKOLUK