2 kwietnia minęła 10 rocznica śmierci Świętego Jana Pawła II. Skromnie, prawie niezauważalnie, wśród przygotowań do Świąt Wielkiej Nocy, obchodziliśmy rocznicę Jego odejścia.  

Wracam myślą do roku 2005. Rzym. Coloseum. Wielki Piątek. Zbliża się godzina dwudziesta pierwsza. Za chwilę rozpocznie się Droga Krzyżowa. Trzymam w ręku medytacje kardynała Josepha Ratzingera «Via Crucis al Colosseo». Wokół mnóstwo ludzi o różnych kolorach skóry, oczekiwanie, skupienie, mrok rozświetlony świecami i modlitwa. Od strony Coloseum słychać głos: prima stazione… seconda stazione… terza stazione… dodicesima stazione… Życie toczy się w każdym z nas, jak stacja za stacją z Chrystusowej Męki. W tamten wieczór, w cieniu nieuchronnie zbliżającej się śmierci Jana Pawła II, miałam obolałe serce, bo przeżywałam osobisty dramat. Ale czas, niezależnie od indywidualnych doświadczeń, pozwala nam dokonać bilansu. «Tu w Wadowicach wszystko się zaczęło…», «Żebyście się nie pogubili, gdy przyjdzie wolność…» , «Noszę w sercu wielką troskę o Was, bo od Was zależy jutrzejszy dzień…», «Zło dobrem zwyciężaj…», «Nigdy jeden naród nie może rozwijać się kosztem drugiego…» – te i inne słowa pozostały w mojej świadomości.

Najbardziej jednak porusza Jego umieranie. To On pokazał całemu światu, że starość i cierpienie, w dobie spychania śmierci na margines ludzkiej przestrzeni, jako coś wstydliwego i nie zasługującego na uwagę, ma sens.

«Spojrzenie wstecz pozwala na spokojniejszą i bardziej obiektywną ocenę ludzi i sytuacji, z jakimi zetknęliśmy się w życiu. Mijający czas zaciera kontury wydarzeń i łagodzi ich bolesne aspekty. Niestety, w życiu każdego człowieka wiele jest zgryzot i utrapień. Czasem są to problemy i cierpienia, które wystawiają na próbę jego odporność psychofizyczną, a nawet wstrząsają samymi podstawami wiary. Doświadczenie jednak poucza nas, że z pomocą łaski Bożej te codzienne trudy wspomagają często proces dojrzewania człowieka, hartując jego charakter». Tak zwracał się w swoim Liście do osób w podeszłym wieku wszystkich języków i kultur Jan Paweł II (1999 r.) , solidaryzując się wówczas nie tylko ze swoimi rówieśnikami, ale i uświadamiając młodemu pokoleniu, że: « chociaż życie jest tak kruche i nietrwałe, Wiara otwiera przed nami «nadzieję, która zawieść nie może», wskazując perspektywę zmartwychwsta¬nia na końcu czasów».

Święty Jan Paweł II pozostawił nam bezcenne dziedzictwo – myśli, nauki, refleksje, które powinny stawać się drogowskazem w życiu każdego z nas. I na tym właśnie powinno polegać dzisiejsze zmartwychwstanie.

Jadwiga DEMCZUK,
nauczyciel delegowany do pracy dydaktycznej za granicą
przez Ośrodek Rozwoju Polskiej edukacji za Granicą